Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

Να ποιοι είναι!



Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Από το… σωτήριο «κούρεμα» και το PSI,

τα 150 εκατ. ευρώ που είχαν συνολικά τα ΤΕΙ «έγιναν» 50 εκατ. ευρώ!

*

Ενδεικτικά:


Το ΤΕΙ Αθήνας έμεινε με 1,9 εκατ. ευρώ από 11 εκατ. ευρώ, το ΤΕΙ Πάτρας με 2 εκατ. ευρώ από 7 εκατ. ευρώ, το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης με 180.000 ευρώ από 8,2 εκατ. ευρώ, το ΤΕΙ Καβάλας με 400.000 ευρώ από 2 εκατ. ευρώ, το ΤΕΙ Σερρών με 1,1 εκατ. ευρώ από 5 εκατ. ευρώ, το ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας με 110.000 ευρώ από 370.000 ευρώ, το ΤΕΙ Ηπείρου με 3,6 εκατ. ευρώ από 11,7 εκατ. ευρώ, το ΤΕΙ Κρήτης με 1,6 εκατ. ευρώ από 5,3 εκατ. ευρώ, το ΤΕΙ Λαμίας με 3,7 εκατ. ευρώ από 12,2 εκατ. ευρώ.

***

Επίσης, τα ΑΕΙ φτωχοποιήθηκαν.

*

Ενδεικτικά:


Από το «κούρεμα» το Πανεπιστήμιο Αθήνας έχασε 13 εκατ. ευρώ, το ΕΜ Πολυτεχνείο 30 εκατ. ευρώ, το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας 4,5 εκατ. ευρώ, το Γεωπονικό Αθήνας από 1,2 εκατ. ευρώ έμεινε με 372 χιλιάδες, το Αριστοτέλειο Θεσσαλονίκης από 11,5 εκατ. ευρώ έμεινε με 3,5, το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων από 1,5 εκατ. ευρώ έμεινε με 470 χιλιάδες ευρώ, η ΑΣΟΕΕ από 4,2 εκατ. ευρώ έμεινε με 1,2, το Ιόνιο Πανεπιστήμιο από 3,9 εκατ. ευρώ έμεινε με 1,2, το Πολυτεχνείο Κρήτης από 3,3 εκατ. ευρώ έμεινε με 1, το Πανεπιστήμιο Πειραιά από 16 εκατ. ευρώ έμεινε με 5, το Πανεπιστήμιο Αιγαίου από 2,9 εκατ. ευρώ έμεινε με 900 χιλιάδες, το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο από 1,3 εκατ. ευρώ έμεινε με 200 χιλιάδες, το Χαροκόπειο από 463 χιλιάδες ευρώ έμεινε με 140 χιλιάδες ευρώ, το Πανεπιστήμιο Κρήτης από 1,2 εκατ. ευρώ έμεινε με 366 χιλιάδες, το Πανεπιστήμιο Πάτρας από 5,4 εκατ. ευρώ έμεινε με 1,6, το Διεθνές Πανεπιστήμιο από 1,6 εκατ. ευρώ έμεινε με 500 χιλιάδες, το Πάντειο από 16 εκατ. ευρώ έμεινε με 5, το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας από 6 εκατ. ευρώ έμεινε με 1,8.

*

Συνολικά:


Τα Πανεπιστήμια, από τη μετατροπή των λογαριασμών τους στην Τράπεζα της Ελλάδας σε ομόλογα Δημοσίου και το «κούρεμά» τους, έχασαν 87 εκατ. ευρώ.

***

Επίσης, τα Nοσοκομεία λεηλατήθηκαν.

*

Ενδεικτικά:

Τα 10 εκατ. ευρώ του «Ιπποκράτειου» Θεσσαλονίκης πήγαν στο 1 εκατ. ευρώ, στο Ψυχιατρικό Θεσσαλονίκης από 969.000 ευρώ τα ταμειακά διαθέσιμα μειώθηκαν στις 212.000 ευρώ, περισσότερα από 1.700.000 ευρώ έκαναν φτερά από τους λογαριασμούς που διατηρούν στην Τράπεζα της Ελλάδας τα Νοσοκομεία Κοζάνης και Πτολεμαΐδας, στο Νοσοκομείο «Αγιοι Ανάργυροι» οι καταθέσεις από 1,8 εκατ. ευρώ πήγαν στις 575 χιλιάδες ευρώ.

Απ’ το «κούρεμα» δε γλίτωσε ούτε και ο Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων (ΕΟΦ), του οποίου τα αποθεματικά μειώθηκαν από 106 σε 32 εκατ. ευρώ.

***

Επίσης, τα Ταμεία καταληστεύτηκαν.

*

Ενδεικτικά:


Από το Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Ιδιωτικού Τομέα (ΤΕΑΙΤ) κλάπηκαν 361,2 εκατομμύρια ευρώ, τα αποθεματικά του Ταμείου Βενζινοπωλών (Τομέα Επικουρικής Ασφάλισης Πρατηριούχων Υγρών Καυσίμων – ΤΕΑΠΥΚ – του ΟΑΕΕ) από 126,81 εκατ. ευρώ πήγαν στα 38,77 εκατ. ευρώ, τα αποθεματικά του Μετοχικού Ταμείου Στρατού από 84 εκατ. ευρώ πριν το «κούρεμα» έμειναν 25,9 εκατ. ευρώ, στο Μετοχικό Ταμείο Ναυτικού από 110,175 εκατ. ευρώ έμειναν 33,685 εκατ. ευρώ, στο Μετοχικό Ταμείο Αεροπορίας από 72,9 εκατ. ευρώ έμειναν 21,8 εκατ. ευρώ, τα ομόλογα ύψους 1,44 δισεκατομμυρίων ευρώ που διέθετε το ΙΚΑ «κουρεύτηκαν» κατά 57%, το 1,5 δισ. ευρώ του ΤΕΑΔΥ, παρομοίως.

*

Σημείωση:


Στο κοινό κεφάλαιο που διαχειριζόταν η Τράπεζα της Ελλάδας προ «κουρέματος» τα αποθεματικά ανέρχονταν στο ποσό των 2,347 δισ. ευρώ, ενώ μετά το «κούρεμα» η τρέχουσα αξία των νέων ομολόγων πήγε στα 717,8 εκατ. ευρώ.

***



Τα παραπάνω – πέραν του προφανούς – τα σημειώνουμε και για έναν επιπλέον λόγο:


Διότι ακόμα και στις λίγες ώρες που απέμεναν μέχρι η κυβέρνηση Παπαδήμου να παραδώσει στην υπηρεσιακή κυβέρνηση

(σ.σ.: θυμίζουμε ότι τον κ. Παπαδήμο τον ήθελαν ακόμα και για υπηρεσιακό πρωθυπουργού οι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ),

η συγκεκριμένη κυβέρνηση Παπαδήμου φρόντισε να επιτελεί, ως την ύστατη στιγμή, το χρέος της απέναντι στους τοκογλύφους:

Ενώ δηλαδή με το ένα χέρι «κούρεψε» το λαό, με το άλλο χέρι κατέβαλε στο ακέραιο το ομόλογο των 435 εκατ. ευρώ που κατείχαν οι κερδοσκόποι και το οποίο έληξε προχτές.

*

Το πού συγκεκριμένα πήγαν αυτά τα λεφτά – και μάλιστα την ίδια ώρα που, επαναλαμβάνουμε, έχουν λεηλατηθεί μισθοί, συντάξεις, Ταμεία, νοσοκομεία, Πανεπιστήμια και ΤΕΙ – το αποκάλυψαν οι «Νιου Γιορκ Τάιμς»:


Πήγαν σε ένα διεθνές «κοράκι», σε ένα από εκείνα τα λεγόμενα «fund» υπό την επωνυμία «Dart Management», με έδρα τα νησιά… Κέιμαν!


Αυτοί είναι οι «σωτήρες».

Εκοψαν ακόμα και τις επικουρικές συντάξεις γιατί, όπως έλεγαν, τους έλειπαν 300 εκατ. ευρώ. Αλλά βρήκαν – στο ακέραιο – τα 435 εκατ. ευρώ για να πληρωθούν οι «γύπες» και οι «κανίβαλοι»!

*Δημοσιεύθηκε στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ το Σάββατο 19 Μαΐου 2012

Πηγή: http://seisaxthia.wordpress.com




Η Μέρκελ διατάζει δημοψήφισμα




Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*


Τρομοκρατημένη είναι η γερμανική ηγεσία στο Βερολίνο ύστερα από τις εκθέσεις που οι συντάσσουν οι μυστικές υπηρεσίες του Τέταρτου Ράιχαναφορικά με τα πιθανά αποτελέσματα των νέων ελληνικών βουλευτικών εκλογών που θα γίνουν στις 17 Ιουνίου. Η εκλογική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, η οποία είχε ως άμεσο αποτέλεσμα την πολιτική περιθωριοποίησή του και την έναρξη πορείας διάλυσης και αντικατάστασής του από άλλο κεντροαριστερό κόμμα με άλλο όνομα, άλλη ιδεολογία και άλλη ηγεσία, έχει θορυβήσει την καγκελαρία. Συνδυαζόμενη μάλιστα με την τραγική αποδυνάμωση της ΝΔ υπό την ηγεσία του τραγελαφικού «κωλοτούμπα» Αντώνη Σαμαρά, επιτείνει τις γερμανικές ανησυχίες.

Απηυδισμένοι από την ανικανότητα των Ελλήνων πολιτικών Κουίσλινγκ και φοβούμενοι ότι οι άνθρωποι της Αθήνας δεν έχουν πλέον κανένα κύρος ώστε να τρομοκρατήσουν επαρκώς τους έλληνες ψηφοφόρους για να τους εξαναγκάσουν να ΝΔ με στόχο να βγει η δοσίλογη Δεξιά πρώτο κόμμα και όχι ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Γερμανοί προχώρησαν προχτές σε συντονισμένες ενέργειες υψηλότατου πολιτικού συμβολισμού. Κατήργησαν ουσιαστικά το ελληνικό πολιτικό προσωπικό, παρά την γερμανολάγνα δουλοφροσύνη του και ανέλαβαν απευθείας οι ίδιοι οι Γερμανοί τον... προεκλογικό αγώνα των ελληνικών μνημονιακών δυνάμεων! Η ίδια η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ προχώρησε σε μια απίστευτα προκλητική κίνηση. Πήρε τηλέφωνο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια και του είπε τη «σκέψη» της –δηλαδή απαίτησε– παράλληλα με τις εκλογές της 17ης Ιουνίου να γίνει στην Ελλάδα και ένα ...δημοψήφισμα!!! Να κληθεί ο ελληνικός λαός να αποφασίσει αν θέλει το ευρώ ή όχι! Με εξαίρεση τις αποικίες και τις μητροπόλεις πριν μισόν αιώνα και πλέον, δεν έχει ακουστεί μια ξένη χώρα να απαιτεί να γίνει δημοψήφισμα σε άλλο κράτος!

Το θέμα δεν είναι ότι το ελληνικό Σύνταγμα, όπως και τα Συντάγματα ακόμη και των πιο «μαύρων» χωρών της Αφρικής, δεν επιτρέπει φυσικά σε μια υπηρεσιακή κυβέρνηση να προκηρύξει δημοψήφισμα – πόσο μάλλον που δεν υφίσταται καν μια Βουλή για να εγκρίνει, έστω τυπικά, την παράνομη πρόταση περί δημοψηφίσματος προερχόμενη από υπηρεσιακή κυβέρνηση. Δεν είναι μόνο το ότι δημοψήφισμα ήταν αδύνατον να γίνει στο πλαίσιο της συνταγματικής νομιμότητας. Από πολιτική σκοπιά ήταν πολύ χειρότερη η πλήρης αποχαλίνωση της Μέρκελ, η οποία απροκάλυπτα ήθελε να δείξει αλαζονικά σε όλη την Ευρώπη ότι οι χώρες της ευρωζώνης και της ΕΕ αποτελούν θλιβερές υποτελείς επαρχίες του Ράιχ και ότι όταν οι τοπικοί ηγέτες ...«νομάρχες» αδυνατούν να εφαρμόσουν την πολιτική που υπαγορεύει η καγκελαρία, τότε αναλαμβάνει το ίδιο το Βερολίνο τη διοίκηση τους! Εφιαλτικό! Δεν πρόκειται για γραμμή μόνο της γερμανικής Δεξιάς. Μέσα στο κόλπο είναι και η δεξιά πτέρυγα των γερμανών σοσιαλδημοκρατών. Γι' αυτό και η Μέρκελ, την ίδια μέρα που πήρε τηλέφωνο τον Παπούλια, την Παρασκευή, έστειλε στην Αθήνα και τον γερμανό πρόεδρο του ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς, ο οποίος ανήκει στους σοσιαλδημοκράτες.

Ο Σουλτς, ο οποίος έχει φραστικά υποστηρίξει την Ελλάδα στο πρόσφατο παρελθόν κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης, ήρθε στην Αθήνα για να μας πει πόσο ...υπέροχο έργο έκανε το ΠΑΣΟΚ με το Μνημόνιο(!) και να ...κάνει αχτίφ στους πολιτικούς αρχηγούς, τονίζοντας στις συναντήσεις που είχε με τον καθένα χωριστά ότι αν η νέα κυβέρνηση δεν τηρήσει τους όρους του Μνημονίου, τότε η ΕΕ θα κόψει τα λεφτά του δανείου, τα οποία έχουν πάει όλα στις ευρωπαϊκές τράπεζες, ενώ τα έχει χρεωθεί ο ελληνικός λαός. Ο ωμός εκβιασμός του Μάρτιν Σουλτς αποδεικνύει τον βαθύτατα αντιδραστικό χαρακτήρα όχι μόνο της Γερμανίας, αλλά ολόκληρης της ΕΕ και φυσικά της ευρωζώνης. Η συμπαράταξη Μέρκελ – Σουλτς συμβολίζει τη συμπόρευση της γερμανικής Δεξιάς με γερμανικη σοσιαλδημοκρατία στο κορυφαίο θέμα της επικυριαρχίας του Τέταρτου γερμανικού Ράιχ σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Έχοντας ως συμμάχους τις κατά τόπους αστικές τάξεις των χωρών – μελών της ΕΕ, οι οποίες αποτελούν τους σύγχρονους «μαυραγορίτες» δοσίλογους του 21ου αιώνα, οι Γερμανοί έχουν πλέον εγκαταλείψει τα προσχήματα. Από την αρχή η ιδέα εκ των ένδον μετάλλαξης της ΕΕ του κεφαλαίου σε «Ευρώπη των λαών» ήταν ανεδαφική, τώρα όμως είναι εξόφθαλμη η αγεφύρωτη απόστασή της από την πραγματικότητα.

Γίνεται επικίνδυνη πλέον η έδραση μιας προοδευτικής πολιτικής στην υπόθεση ότι η ΕΕ μπορεί να αλλάξει. Δεν μπορεί. Αυτή η ΕΕ δεν αλλάζει, μόνο καταστρέφεται, ανατρεπτικά και επαναστατικά. Μια διαρκής σύγκρουση με την ΕΕ με στόχο τη διασφάλιση των καλύτερων δυνατών συσχετισμών για τη λιγότερο επώδυνη για το λαό μας αποδέσμευση από το ευρώ και την ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση, θα είναι η πορεία της χώρας μας προς την εθνική ανεξαρτησία και την κοινωνική δικαιοσύνη από εδώ και πέρα. Η ΕΕ είναι ορκισμένος εχθρός του λαού μας, αυτό πλέον το καταλαβαίνουν εκατομμύρια Έλληνες.


*Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ την Κυριακή 20 Μαΐου 2012


Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012

Η δημοκρατία του 1%




Του Δημήτρη Μυ


Κυριακή κοντή γιορτή και ως εκ τούτου ελάχιστη σημασία έχουν οι προβλέψεις. Η μόνη πρόβλεψη που θα διακινδυνεύσουμε είναι ότι αυτή τη φορά από τις κάλπες, δεν θα προκύψει απάντηση, αλλά ένα μεγάλο ερώτημα αίτημα της κοινωνίας, το οποίο θα ορίσει το πλαίσιο του νέου πολιτικού σκηνικού της χώρας...

Αναζητώντας το κοινωνικό αίτημα και πως αυτό διαμορφώνεται σε συνθήκες (παγκόσμιας) κρίσης ίσως είναι χρήσιμο να ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στο «ιδανικό και δικαιότερο» μοντέλο διακυβέρνησης, την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Τώρα πια, οι διθύραμβοι για τα πλεονεκτήματά της είτε ακούγονται φάλτσα είτε αφορούν ολοένα και λιγότερους. Πόσοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι όλοι είμαστε ίσιοι απέναντι στο νόμο; Ότι υπάρχει διάκριση των εξουσιών; Ότι η κυβέρνηση που προκύπτει από την αβίαστη έκφραση της βούλησης των πολιτών λειτουργεί υπέρ των συμφερόντων του λαού;

Ψάχνοντας τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα ας ρίξουμε μια ματιά στο σαφέστερο και ευκρινέστερο παράδειγμα του κόσμου μας. Στη μητρόπολη (ΗΠΑ).

Εκεί σύμφωνα με στοιχεία της Merrill Lynch υπάρχουν οι εξής διαχωρισμοί μεταξύ των πολιτών: Τα άτομα Υψηλής Καθαρής Θέσης, με περιουσία σε ρευστό (ζεστό χρήμα, μετοχές, χρεόγραφα) πάνω από ένα εκατομμύριο δολάρια.

Τα άτομα Εξαιρετικής Καθαρής Θέσης, αντίστοιχη περιουσία πάνω από 30 εκατομμύρια δολάρια.

Και η… πλέμπα

Ένα ακόμη πρόσθετο και εξαιρετικά ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της εισοδηματικής (και όχι μόνο) «διαστρωμάτωσης» είναι ότι η πλέμπα ανέρχεται στο 99% του συνολικού πληθυσμού των ΗΠΑ. Το υπόλοιπο 1%, περίπου 3 εκατομμύρια άνθρωποι, κατέχουν σε ζεστό χρήμα, μετοχές, χρεόγραφα πάνω από 12 τρισεκατομμύρια δολάρια!!!

Την ίδια ώρα το έλλειμμα του αμερικανικού προϋπολογισμού υπολογίζεται σε πάνω- κάτω 1,3 τρισεκατομμύρια δολάρια. Προκειμένου να καλυφθεί αυτό το έλλειμμα η αμερικανική κυβέρνηση του Ομπάμα, όπως ακριβώς και οι προηγούμενες, συνεχίζουν την πολιτική των περικοπών των δημόσιων δαπανών μέσα από τις οποίες το δημοκρατικό κράτος των ΗΠΑ θα έπρεπε να εξασφαλίζει τα στοιχειώδη (παιδεία, υγεία κλπ) για το σύνολο των πολιτών. Δεν θα ήταν απλούστερο, δικαιότερο και δημοκρατικότερο, αν αντί για τις περικοπές η αμερικανική κυβέρνηση προχωρούσε στη φορολόγηση του ζεστού χρήματος που έχει στο σεντούκι του το 1% των πάμπλουτων αμερικανών; Με μια τέτοια φορολογία, εξαφανίζεται ως δια μαγείας το έλλειμμα στον αμερικανικό προϋπολογισμό!!!

Στο σημείο αυτό, εκεί δηλαδή όπου εκφράζονται οι πολιτικές αποφάσεις, είναι ευκολότερο να διακρίνει κανείς, για ποιους δουλεύει η κυβέρνηση. Στην προκειμένη περίπτωση, είναι προφανές ότι δουλεύει για το 1% των πάμπλουτων αμερικανών. Αντί να ζητήσει τον όβολό τους με μια φορολογία 10% (για παράδειγμα) επί του αποθηκευμένου τους πλούτου, η αμερικανική κυβέρνηση (όπως και οι υπόλοιπες δημοκρατικές κυβερνήσεις στην ΕΕ και των ελληνικών συμπεριλαμβανομένων ) προτιμά τα ελλείμματα στον προϋπολογισμό. Πως καλύπτονται τα ελλείμματα; Εκτός από την άγρια φορολογία στο εισόδημα των εργαζομένων και των περικοπών στον κοινωνικό ιστό του κράτους, τα ελλείμματα καλύπτονται με νέους δανεισμούς. Από που δανείζεται το κράτος; Μα από αυτούς που δε φορολογεί. Από αυτό το 1% των πάμπλουτων νεοφεουδαρχών της υφηλίου.

Με πιο απλά λόγια: το πολιτικό προσωπικό, αντί να εκπροσωπεί τους ψηφοφόρους του, εργάζεται, νομοθετεί και διοικεί για την εξυπηρέτηση του 1% του πληθυσμού με τα ασύλληπτα πλούτη και ανυπολόγιστη πολιτική επιρροή και δύναμη.

Σε συνθήκες καταστροφής, όπως αυτές που ζούμε και μέσα στις οποίες πραγματοποιούνται οι εκλογές την ερχόμενη Κυριακή, δεν αποκλείεται οι παραπάνω διαπιστώσεις να καθορίσουν και το εκλογικό αποτέλεσμα. Αρκεί, το 99% της ελληνικής κοινωνίας να διακρίνει ποιοι είναι αυτοί που ζητούν την ψήφο του προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα του 1%.

Λαμβάνοντας υπόψη τα όσα μέχρι σήμερα αποτυπώνουν οι δημοσκοπήσεις, ίσως υπάρχει ελπίδα...


Πηγή: http://topontiki.gr/article/34810

Κυριακή, 1 Απριλίου 2012


Χειμώνας του 2007, σε ένα μικρό νησί των Δωδεκανήσων, κάποιος μαθητής της τρίτης γυμνασίου, ας τον πούμε Σάββα, αν και δεν έχει σημασία το πραγματικό του όνομα, περιμένει στην αυλή του δημοτικού σχολείου τού απομακρυσμένου χωριού του, τον καθηγητή του για να του κάνει μάθημα στα πλαίσια της τότε ενισχυτικής διδασκαλίας.
Ήταν έξυπνο παιδί ο Σάββας. Τα μάτια του σπινθηροβολούσαν κάθε που άκουγε κάτι καινούριο και κάθε που μιλούσε για τη θάλασσα. Τα ίδια μάτια βούρκωναν, όταν τύχαινε, πολύ σπάνια, να μιλάει για τον πατέρα του.
Τον είχε χάσει το προηγούμενο καλοκαίρι σε ατύχημα την ώρα που ψάρευε. Μια απροσεξία, ένας λανθασμένος υπολογισμός, η ανάγκη για μεγάλη ψαριά, καθώς ήταν μεγάλη και η οικογένεια που έσερνε πίσω του, ήταν αρκετά για να συμβεί το ατύχημα.
Ο Σάββας ήταν ο μεγαλύτερος από τα τρία παιδιά της οικογένειας. Η μητέρα του αναγκάστηκε να δουλεύει από δω κι από κει, όπου έβρισκε για να τα φέρει βόλτα.
Την έβλεπε ο Σάββας και δεν το άντεχε.
«Δάσκαλε, θα το αφήσω το σχολείο», έλεγε συχνά. «Πρέπει να δουλέψω. Δεν ημπορώ να βλέπω τη μάνα μου να παιδεύεται. Αν ζούσε ο πατέρας μου θα πήγαινα και στο λύκειο για να σπουδάσω γιατρός που δεν έχουμε στο νησί»
«Και τι δουλειά θα βρεις να κάνεις χωρίς γράμματα, χωρίς ένα χαρτί στα χέρια σου;» του απαντούσε ο δάσκαλος.
«Ψαράς, σαν τον πατέρα μου, ή οτιδήποτες άλλο».
«Κοίτα που θέλει ο κώλος του να γίνει και γιατρός!» τον περιγέλασε κάποτε ένας γείτονας σαν άκουσε το Σάββα να λέει στο φίλο του το κρυφό όνειρό του. Μαχαιριά! Μα ο μικρός είχε μεγάλη καρδιά και του χαμογέλασε…
Ο Σάββας τελείωσε το γυμνάσιο, μα δεν συνέχισε στο λύκειο. Δεν του δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να κυνηγήσει το όνειρό του. Καμία Συντεταγμένη Πολιτεία και καμία Συντεταγμένη Κοινωνία δεν αγάπησε το Σάββα!
 
Χειμώνας του 2008, σε μια πόλη της Θράκης, κάποιος μαθητής της δευτέρας γυμνασίου, ας τον πούμε Μουράτ, αν και δεν έχει σημασία το πραγματικό του όνομα, κάθεται μόνος σε μια γωνιά στο προαύλιο του σχολείου του. Άργησε να έρθει την πρώτη ώρα και έτσι περίμενε απ’ έξω.
«Γιατί είσαι έξω Μουράτ;» τον ρώτησε ο δάσκαλος, «Πάλι άργησες να ξυπνήσεις;».
«Όχι εγώ δάσκαλε, ο αδερφός μου δεν ξυπνούσε και έπρεπε να τον πάω στο νηπιαγωγείο»
«Οι γονείς σου;»
«Φεύγουν πρωί για τη δουλειά και τον ετοιμάζω εγώ. Όμως και πάλι, δεν ήθελα να μπω την πρώτη ώρα. Έχουμε Νέα Ελληνικά και δεν τα καταφέρνω. Δυσκολεύομαι να γράψω. Και πού θα μου χρειαστεί δάσκαλε να ξέρω να γράφω; Εγώ μηχανικός στα αυτοκίνητα θα γίνω»
«Αυτό θέλεις;»
«Όχι δάσκαλε. Αρχιτέκτονας για σπίτια θέλω, μα μηχανικός στα αυτοκίνητα θα γίνω».
«Να πάει στο νυχτερινό, για να πάρει το απολυτήριο γυμνασίου. Φρενάρει όλο το τμήμα. Να μην πάνε πίσω και οι καλοί μαθητές!» ήταν η παρότρυνση των εκπροσώπων της Συντεταγμένης Πολιτείας της Συντεταγμένης Κοινωνίας και της Συντεταγμένης Εκπαιδευτικής Κοινότητας μη χ@σ# μέσα.
Ήθελε να γίνει αρχιτέκτονας ο Μουράτ, για να φτιάξει για την οικογένειά του ένα σπίτι καθώς δεν είχαν δικό τους και έμεναν στο νοίκι σε ένα χαμόσπιτο.
 
Χειμώνας του 2009, σε ένα μεγαλύτερο νησί των Δωδεκανήσων, όπου συναντάς τον πλούτο μαζί με τη φτώχια, τη χλιδή δίπλα στην εξαθλίωση, την πονηριά απέναντι από την περηφάνια.
Κάποια μαθήτρια της πρώτης τάξης του επαγγελματικού λυκείου, ας την πούμε Χριστίνα, αν και δεν έχει σημασία το πραγματικό της όνομα, καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια, κάπου εκεί στα τελευταία θρανία, να κρατήσει τα μάτια της ανοιχτά.
«Να με συγχωρείς δάσκαλε. Είναι που δεν κοιμήθηκα απόψε ούτε μία ώρα»
«Κι ήρθες εδώ να κοιμηθείς;» της απάντησε ο «δάσκαλος» με ύφος.
«Όχι δάσκαλε, ήρθα για να μη χάσω το μάθημα»
«Και γιατί δεν κοιμήθηκες; Μη μου πεις ότι διάβαζες;»
Δεν απάντησε η Χριστίνα. Δεν καταδέχτηκε.
«Γιατί τον άφησες να σου την πει;» τη ρώτησε στο διάλειμμα μια φίλη της.
«Γιατί δεν της είπες ότι πρόσεχες την αδερφή σου που ψηνόταν στον πυρετό όλο το βράδυ;»
«Άσε ρε συ. Τι τον νοιάζει το δάσκαλο;» ήταν η απάντησή της.
Δεν είπε τίποτα για την άρρωστη αδερφή της, δεν είπε τίποτα για τη μάνα της που δούλευε νυχτερινή ούτε για τον πατέρα της που ήταν απών εδώ και χρόνια.
«Θα ήθελα να γίνω νοσηλεύτρια, αλλά πολύ δύσκολο. Πρέπει να φύγω από το νησί και δεν υπάρχουν τα λεφτά. Οπότε θα ψάξω για κάτι άλλο. Μπορεί σε κανένα κομμωτήριο ή σε καμιά καφετέρια. Τι να γίνει δάσκαλε, δεν μπορούν να σπουδάζουν όλοι» είχε πει η Χριστίνα σε μια συζήτηση μέσα στην τάξη σχετική με την επαγγελματική αποκατάσταση…
 
Άραγε τι νόημα έχουν οι εκπαιδευτικοί σχεδιασμοί, τα μεγάλα οράματα των υπεύθυνων της εκπαίδευσης, οι «ριζικές και ουσιαστικές αλλαγές» που εξαγγέλλονται κάθε τόσο, οι κλαδικές διεκδικήσεις, τα «πρώτα ο μαθητής» και όλες οι άλλες κενολογίες που ακούμε συχνά όταν ξεχνάνε επιδεικτικά τον κάθε Σάββα, τον κάθε Μουράτ και την κάθε Χριστίνα;
Τι νόημα έχει η παιδεία μιας χώρας όταν αφήνει παιδιά έξω από αυτήν; Παιδιά ενός κατώτερου θεού με μεγαλείο ψυχής ενός ανώτερου θεού, αυτού που δεν έχουν και δεν θα αποκτήσουν ποτέ οι «υπεύθυνοι».
 

Σύντομη Περιγραφή: 


Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

Τείχη


Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

Κων. Καβάφης

Κυριακή, 4 Μαρτίου 2012

Τι είδους αίτημα είναι η πραγματική Δημοκρατία;




του Χρ. Καραμάνου
από την εφημερίδα «Δρόμος»  φ. 103  18.02.2012
ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΌΣ ΠΑΡΆΓΟΝΤΑΣ Η ΕΞΈΛΙΞΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΉΣ ΣΥΝΕΊΔΗΣΗΣ

Μια γενικευμένη υποτίμηση του ζητήματος της Δημοκρατίας επικρατεί στο σύνολο σχεδόν της Αριστεράς. Η πραγματική Δημοκρατία αντί για βασική κατεύθυνση του πάλης του μαζικού λαϊκού κινήματος για την ανατροπή του τωρινού συστήματος, θεωρείται περίπου σαν ένα «πακέτο θεσμικών μεταρρυθμίσεων μέσα από τη συνηθισμένη κοινοβουλευτική οδό».

η λαϊκή συνείδηση απέναντι στο ειδικό καθεστώς
Σήμερα στην Ελλάδα ο λαός μέσα από μεγάλες κινητοποιήσεις εδώ και πολλούς μήνες στοχοποιεί το ειδικό καθεστώς που έχει εγκαθιδρυθεί στη χώρα, το καθεστώς της Τρόικας και των Μνημονίων, το καθεστώς της χούντας, της νέας κατοχής και της κοινωνικής εξόντωσης. Οι μεγάλες λαϊκές συγκεντρώσεις δονούνται από συνθήματα όπως «ψωμί, παιδεία, ελευθερία, η χούντα δεν τελείωσε το 73» ή «όχι νέα κατοχή –έξω οι τροϊκανοί». Καταλαβαίνει ο λαός ότι ουσιαστικά μας κυβερνά μια χούντα, ότι αποφάσεις για το μέλλον μας λαμβάνονται στις Βρυξέλλες, την Ουάσιγκτον και το Βερολίνο, ότι έχει καταλυθεί κάθε έννοια Δημοκρατίας και Ανεξαρτησίας, ότι για να πληρωθούν οι τοκογλύφοι δανειστές θα πρέπει να οδηγηθούμε εμείς και κυρίως οι επόμενες γενιές στον κοινωνικό Καιάδα. Παράλληλα ο λαός στοχοποιεί το σάπιο πολιτικό σύστημα της διαφθοράς, της διαπλοκής με την κάθε SIEMENS  και της τυφλής υποταγής στα τελεσίγραφα των διεθνών τοκογλύφων και των ιμπεριαλιστών. Κυριαρχούν στις μεγάλες λαϊκές συγκεντρώσεις τα συνθήματα «κλέφτες, κλέφτες», «οι προδότες στο Γουδί», οι μούντζες απέναντι στη Βουλή –αλλά βέβαια και οι ελληνικές σημαίες, σα σύμβολο αντίστασης στην ταπείνωση, σα σύμβολο διεκδίκησης της εθνικής αξιοπρέπειας.

Όλα αυτά, ενώ απηχούν τη λαϊκή συνείδηση, ενώ είναι σε κάθετη ρήξη με το σχέδιο του ιμπεριαλισμού για την Ελλάδα, που υποτακτικότατα υλοποιεί ο ντόπιος μεγαλοαστισμός, δυστυχώς, είναι ξένα στη μεγάλη πλειοψηφία της Αριστεράς.  Ένας λαός σε πορεία προς τον ξεσηκωμό μπορεί να φέρει μια μεγάλη, ριζική –και εφικτή- αλλαγή, μια Μεταπολίτευση του Λαού. Μια μεγάλη ανατροπή, με προμετωπίδα τη Δημοκρατία, την Ανεξαρτησία, την Επιβίωση και την απαλλαγή από τη θηλειά του χρέους. Στην Αριστερά όμως τι συμβαίνει; Άλλοι, λόγω συστημισμού, δεν θέλουν την ανατροπή, θέλουν ομαλές εξελίξεις, επικεντρώνουν όχι στον παλλαϊκό ξεσηκωμό αλλά πάση θυσία στις εκλογές. Άλλοι πάλι, λόγω υποκειμενισμού, δεν θέλουν αυτήν την ανατροπή, μια ανατροπή με δημοκρατικό, ανεξαρτησιακό περιεχόμενο. Τους ξενίζει. Θέλουν μια ανατροπή όπως την είχαν εδώ και δεκαετίες στο μυαλό τους, «με μιας» του συνόλου του καπιταλιστικού οικοδομήματος, πράγμα το οποίο ούτε έγινε ποτέ στην ιστορία ούτε μπορεί να γίνει.

το πολιτικό περιεχόμενο της Μεταπολίτευσης του λαού
Το σχέδιο της Αριστεράς σήμερα οφείλει να καθοριστεί από την εξέλιξη της λαϊκής συνείδησης, όπου έχει πλέον κατοχυρωθεί η στοχοποίηση και του ειδικού καθεστώτος της χούντας, της νέας κατοχής και της κοινωνικής εξόντωσης καθώς και του σάπιου πολιτικού συστήματος. Αυτή η εξέλιξη, που δεν υπήρχε παλιότερα, είναι ένα νέο καθοριστικής σημασίας δεδομένο, καλεί στο να εντοπίσουμε πιο συγκεκριμένα ποιες είναι οι κεντρικές αιχμές –όχι βέβαια η ολοκληρωτική εκπλήρωση- του δημοκρατικού ανεξαρτησιακού προτάγματος σήμερα. Παρακάτω μια πρώτη προσέγγιση
  1. Το γκρέμισμα του καθεστώτος της Τρόικας και των Μνημονίων και των ντόπιων στηριγμάτων του με πρώτο το σάπιο πολιτικό σύστημα. Η πλήρης ακύρωση όλων των Συμβάσεων, όλων ρυθμίσεων, όλου του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου, όλης της επίθεσης στη ζωντανή εργασία
  2. Η πολιτική καταδίκη, ακόμη όμως και η παραδειγματική δικαστική τιμωρία όλων όσων υπηρέτησαν από θέσεις ευθύνης αυτό το καθεστώς, αλλά και γενικότερα όλων όσων οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία. Ριζικό χτύπημα στην καθεστωτική σαπίλα, διαφθορά και διαπλοκή πολιτικού και επιχειρηματικού κόσμου. Κάθαρση του δημόσιου χώρου από τη διαφθορά, άμεση θεσμοθέτηση πρώτων βημάτων κοινωνικού ελέγχου (πχ όλες οι λειτουργίες, οι αποφάσεις, τα οικονομικά αποτελέσματα στο διαδίκτυο), παραπέρα διαμόρφωση δομών και λειτουργιών στην κατεύθυνση ενός «νέου δημόσιου» με κοινωνικό και περιβαλλοντικό σχεδιασμό και κοινωνικό έλεγχο.
  3. Άμεση αποκατάσταση πολιτικών ελευθεριών του λαού, ελευθερία οργάνωσης του λαού και αποφασιστικά δικαιώματα στις μορφές που παίρνει αυτή. Μέτρα ώστε να μπορεί ο λαός να ασχολείται με τα κοινά, να «σηκωθεί από τον καναπέ», δημοψηφίσματα για όλα τα σημαντικά θέματα με αίτημα των πολιτών. Ελεύθερες διαδηλώσεις, σπάσιμο της κρατικής τρομοκρατίας, κατάργηση κατασταλτικών μονάδων, κατάργηση μυστικών υπηρεσιών και χαφιεδισμού. Ελεύθερος συνδικαλισμός, σπάσιμο της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και τρομοκρατίας, απαγόρευση και διάλυση φασιστικών και παρακρατικών μηχανισμών.
  4. Ελεύθερη πληροφόρηση και ενημέρωση, απαγόρευση στο μεγάλο κεφάλαιο να έχει ΜΜΕ, κοινωνικοποίηση των ΜΜΕ, άνοιγμα τους σε συνδικάτα, κοινωνικές οργανώσεις, λαϊκές δυνάμεις.
  5. Δήλωση μη αναγνώρισης του Δημόσιου χρέους που βρίσκεται στα χέρια τραπεζών, αγορών, ΕΚΤ, ΔΝΤ, μεγάλων ιμπεριαλιστικών χωρών, ξένων και ντόπιων πλουτοκρατών, γιατί ακριβώς αυτοί είναι που ευθύνονται για το χρέος. Άμεση παύση πληρωμών στους τοκογλύφους δανειστές. Διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και επιστροφή του κατοχικού δανείου. Διεκδίκηση επιστροφής πληρωμών από πανωτόκια της χρεομηχανής αλλά και από αποικιοκρατικές συμβάσεις σε βάρος του Δημοσίου.
  6. Ελεύθερες και τίμιες εκλογές. Ανάδειξη Συντακτικής Συνέλευσης, που θα αποφασίσει το νέο Σύνταγμα, μέσα από μια παλλαϊκή δημοκρατική διαβούλευση.
  7. Οργάνωση και κινητοποίηση του λαού, μέσα από πρωτότυπες μορφές δικτύωσης και αλληλεγγύης, για να δοθεί άμεση και πρακτική λύση στο ζήτημα της επιβίωσης. Άμεση αντιμετώπιση της φτώχειας, της πείνας, των επιδημιών και των αρρωστιών και του πολύπλευρου κοινωνικού αποκλεισμού. Να μη στερηθεί τα βασικά ούτε ένας άνθρωπος ούτε ένα παιδί ούτε ένας νέος εργαζόμενος ούτε ένας συνταξιούχος. Απαγόρευση των πλειστηριασμών για τα μικρά και μεσαία εισοδήματα. Πρώτα βήματα αποκατάστασης της ζωντανής εργασίας: Για όλους εργασία. Αξιοπρέπεια. Ασφάλιση και Πρόνοια.
  8. Πέρασμα των τραπεζών σε δημόσιο έλεγχο –καθώς ήδη με τον πακτωλό των δις που σκανδαλωδώς τους έχουν δοθεί θα μπορούσαν να έχουν εξαγοραστεί από το δημόσιο (και μάλιστα … πολλές φορές). Ακόμη, δήμευση της περιουσίας όλων όσων λήστεψαν το δημόσιο πλούτο, είτε απολαμβάνοντας υπερτιμολογημένες κρατικές προμήθειες είτε παίρνοντας μίζες είτε μη πληρώνοντας φόρους κεφαλαίου (ακόμη και αυτούς τους ελάχιστους που προβλέπονται).  Αναγκαστικά μέτρα (έλεγχος στην κίνηση κεφαλαίων, αναδρομική φορολόγηση μεγάλου κεφαλαίου, ακόμη και συλλήψεις κλπ) προκειμένου να «γυρίσουν πίσω τα κλεμμένα» (ή όσο περισσότερα γίνεται από αυτά). Σε άμεση συσχέτιση: ανακούφιση των μικρών και μεσαίων νοικοκυριών από το βραχνά των ιδιωτικών χρεών.
  9. Δρομολόγηση των πρώτων βημάτων της παραγωγικής ανασυγκρότησης, με στόχο την κάλυψη της εσωτερικής αγοράς, πρώτ’ απ’ όλα στον τομέα της διατροφής, της ενέργειας, του φάρμακου κλπ Συγκράτηση όλου του επιστημονικού δυναμικού στη χώρα, όχι στη μετανάστευση του, αξιοποίηση του στην ανασυγκρότηση των παραγωγικών τομέων, των κοινωνικών τομέων και του τομέα της Έρευνας. Δασμολόγηση όλων των προϊόντων που προέρχονται από χώρες με εξευτελιστικές συνθήκες εργασίας.
  10. Διεκδίκηση ισότιμης διεθνούς θέσης, αλληλεγγύη με όλους τους λαούς του κόσμου, περιφερειακές συνεργασίες ειδικά σε Μεσόγειο και Βαλκάνια, περιφρούρηση της εδαφικής ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, άρνηση να χρησιμοποιείται η χώρα σαν ορμητήριο ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων με τις ξένες βάσεις και τις στρατιωτικές διευκολύνσεις.

αμφίπλευρη αφυδάτωση της Δημοκρατίας
Όλο αυτό πλέγμα διεκδικήσεων και κατευθύνσεων, δεν αποτελεί ένα πακέτο «θεσμικών μεταρρυθμίσεων μέσα από τη συνηθισμένη κοινοβουλευτική οδό». Η κοινωνική αντιπαράθεση για την κατοχύρωση του, απέναντι στον ιμπεριαλισμό και τον αστισμό, θα είναι οξύτατη. Δεν μπορεί παρά να επιβληθεί μέσα από έναν παλλαϊκό ξεσηκωμό, μέσα από μεγάλους αγώνες και μεγάλες θυσίες.
Από την άλλη μεριά, μπροστά σε αυτήν τη δυνατότητα (ναι, πια μιλάμε για δυνατότητα!) είναι πραγματικά μεμψιμοιρία, να κριτακάρει κανείς ότι δεν στοχοποιείται συνολικά και «με μιας» το γκρέμισμα του καπιταλιστικού συστήματος στην Ελλάδα. Ναι, έτσι είναι. Αλλά τι απαντάμε; Πρώτον, είναι τεράστιο λάθος να εστιάζει κανείς πχ στη διαγραφή του χρέους, στην έξοδο από την ευρωζώνη, στις εθνικοποιήσεις και στην αναδιανομή του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου, και να «ξεχνά» (!) τις πολιτικές προϋποθέσεις. Να αγνοεί δηλαδή το γκρέμισμα του ειδικού καθεστώτος και του σάπιου πολιτικού συστήματος. Και επιπλέον να το θεωρεί σαν κάτι απλό, ανούσιο, ίσως και ενσωματώσιμο. Πρόκειται για οικονομισμό, σωστότερα για οικονομισμό στο τετράγωνο ! Δεύτερο, είναι άκρατος υποκειμενισμός να θεωρεί κανείς σα μικρής σημασίας αυτό το τεράστιο βήμα στη λαϊκή συνείδηση, τη στοχοποίηση του ειδικού καθεστώτος και του σάπιου πολιτικού συστήματος. Και να ζητά να δικαιωθεί η υποκειμενική του υπερ-επαναστατική φρασεολογία για συνολική ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος «με μιας», αδιαφορώντας αν αυτό μπορεί να κατοχυρωθεί στη λαϊκή συνείδηση. Τρίτο, είναι  στενόμυαλη ιδεοληψία να μην αντιλαμβάνεται κανείς ότι ένας λαός, εξεγερμένος και πεισμωμένος, ανοίγοντας το δρόμο για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική διέξοδο της χώρας, πετυχαίνοντας αυτό που σήμερα θέλει και ποθεί, τη Μεταπολίτευση του λαού, στη συνέχεια θα μπορεί να ανοίξει ακόμη βαθύτερες προοπτικές και δεν θα είναι καθόλου εύκολο να τον σταματήσουν οι συστημικές δυνάμεις.

συμπέρασμα
Συμπερασματικά το αίτημα για πραγματική Δημοκρατία δεν είναι ένα «πακέτο θεσμικών μεταρρυθμίσεων μέσα από τη συνηθισμένη κοινοβουλευτική οδό» αλλά ένα πολύ προωθητικό, αντισυστημικό αίτημα, «κοντινό» στη λαϊκή συνείδηση. Πετυχαίνοντας αυτό που είναι σήμερα το πιο προχωρημένο σημείο του ορατού ορίζοντα, τη Μεταπολίτευση του λαού και κάνοντας όλη την αναγκαία δουλειά ζύμωσης και υποδομής μέσα έναν λαό που βρίσκεται σε αναβρασμό (πχ συνολική ρήξη με ιμπεριαλισμό, ΝΑΤΟ, ΕΕ, ευρώ, δυνατότητα παραγωγικής ανασυγκρότησης και αυτοδύναμης ανάπτυξης, νέα κοινωνική υπευθυνοποίηση, νέα σχέση ατομικού -συλλογικού νέου τύπου οργάνωση της παραγωγής όχι με βάση το κέρδος κλπ), τότε και μόνον τότε, ανοίγονται σε επόμενη φάση νέες μεγάλες δυνατότητες βαθύτερης αντιπαράθεσης με το σύστημα της εξάρτησης, της εκμετάλλευσης και του πολέμου. Πρόκειται για μια εφικτή πορεία. Θα συνεχίσει άραγε η Αριστερά να την υποτιμά;


Αθήνα, 17.02.2012

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

Ήρθε η ώρα να ξεφορτωθούμε τους προδότες!



Είναι γεγονός ότι είμαστε "της τελευταίας στιγμής". Σήμερα είναι η τελευταία στιγμή. Η τελευταία ευκαιρία πριν πέσει βαριά πάνω στη χώρα μας και στο λαό η γερμανική μπότα και πριν κολλήσει πάνω μας "αμετάκλητα και άνευ όρων" η βδέλλα που λέγεται ΕΚΤ και ΕΕ. Είμαστε περισσότεροι και φοβούνται τη δύναμή μας. Ας τους στείλουμε από εκεί που ήρθαν και ας πάρουμε τη μοίρα μας στα χέρια μας.